No Sense Words – Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις… Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους… πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια…Είναι λέξεις φυγόκεντρες…

Διοξείδιο – CO2* – Ποίημα – Con traduzione in italiano

Artworks: © While I laugh in your face, Collage, @Kaal - peinturlicollage - ευγενής παραχώρηση δικαιωμάτων

Artworks: © While I laugh in your face, Collage, @Kaal – peinturlicollage – ευγενής παραχώρηση δικαιωμάτων

Υπό προγραμματισμένες δημοσιεύσεις στο εν Βελγίω λογοτεχνικό Περιοδικό «Στάχτες» (22/02/2017) και στο Περιοδικό «Bibliothéque» (24/02/2017).

 


Απομονώνομαι.

Από το πλήθος, από τους ανόητους πολλούς

Μου βαλα στο πρόσωπο μαύρη σακούλα

Απορριμμάτων

Σφιχτά το φιόγκο στο λαιμό

Αεροστεγώς περπατάω πια στην πόλη

Για να αναπνέω την εκπνοή μου

Τα χνώτα της σαπίλας σου

Από τα μέσα μου θαμμένο

Και σκοτωμένο

Μια βδομάδα που σε δολοφόνησα

Αποφορά και κακοφόρμισμα

Της απουσίας σου που λιώνει

Μέσα μου, βαθιά μου

Μοιάζω με ένα τεφροδοχείο

Απ’ έξω μου όμως τα ρούχα τα καθημερινά

της δουλειάς, μερικές φορές τα επίσημα,

Σπάνια πια όταν πάω σε γιορτές – σε συναθροίσεις

όπως χθες που πάλι το γλεντήσαμε στης Grazia

Να απολαμβάνω την άγευστη αναγνώριση, Εγώ,

και τον θαυμασμό των άλλων,

Αλλά μέσα μου στάχτες, στάχτες

Μου το θύμιζαν κράζοντας

Αποκαΐδια και πάλι στάχτες και

Τα ψητά κρέατα στις σιδερένιες σχάρες

Όπως τσικνίζονταν κι έλιωναν τα λίπη

Σταλάζοντας με τσιριχτά

Σε κάρβουνα αναμμένα –  έτσι σε θύμιζαν.

Μες τη σακούλα

Βουτηγμένο το κεφάλι μου

Εδώ και μια εβδομάδα

Με πνίγουν

Τα δηλητήρια και οι αναθυμιάσεις.

Μέσα μου φωτιά

Καίγεσαι

Και χάνεσαι λίγο – λίγο

οβελίας έρωτα χωρίς αντίκρισμα.

 

Αναπνέω την εκπνοή μου

Γιατί ακόμα και σε αυτή

Σε μικρές ποσότητες υπάρχεις

Έστω με τα κύτταρα σου

σε αποσύνθεση, πια.

Θα το φορώ για καιρό το πλαστικό αξεσουάρ

Δεν θα τη βγάλω από επάνω μου

Έτσι θα πηγαίνω από εδώ κι εμπρός,  γιατί

ο φρέσκος αέρας  σε στερεί

αραιώνει την αναπνοή μου σε διοξείδιο

και παράξενα με ζαλίζει.

 

* Αυτόματη γραφή, 18:39 – 18:40, στις 12/02/2017. Οι στίχοι επεξεργάστηκαν με ήπια διόρθωση για ορθογραφικά, συντακτικά και κάποια ιδιαίτερα εκφραστικά λάθη.

 

Αφιερώνεται στην Federica Goffi, που χθες ανοίξαμε κουβέντες. 

 

© Copyright 2017 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved


DIOSSIDO – CO2*

Sotto programmate pubblicazioni sulla rivista letteraria di lingua greca, con sede in Belgio, «Στάχτες» (22/02/2017)  e sulla rivista di letteratura «Bibliothéque» ad Atene (24/02/2017). Traduzione e apodosi dalla lingua originale.

 


Mi isolo.

Dalla gente, dai numerosi stolti

Mi sono messo al viso sacchetto nero

di patume

Strettamente il fiocco attorno il collo

Ermeticamente cammino per la città

Per respirare la mia espirazione

L’alito dalla tua putrefazione

Dentro di me sepolto

E ucciso

Una settimana ormai che ti ho assassinato

Putredine e infezione

della tua assenza che si discioglie

Dentro di me, nel mio profondo

Assomiglio ad un’urna cineraria

Al mio esterno tuttavia i miei vestiti di ogni giorno,

del lavoro, a volte eleganti,

Raramente ormai quando invitato in feste – in raduni

come ieri che ci siamo divertiti a casa di Grazia

Assaporare l’insapore riconoscimento, Io,

e l’ammirazione degli altri,

Ma dentro di me ceneri, ceneri

Me lo facevano presente gridando

Resti bruciati e cenere e

Le carni abbrustolite sulle braci di ferro

Esattamente come fumavano e si scioglievano i grassi

Sgocciolandosi stridevano

Sui carboni accesi – così ti si ricordavano.

Nel sacchetto dentro

Stipata la mia testa

Da una settimana fa

Mi stanno soffocando

I veleni e le esalazioni.

Dentro di me il fuoco

Ti stai bruciando

E ti disciogli poco alla volta

agnello sacrificale di un amore non corrisposto.

 

Respiro la mia espirazione

Perché ancora in questa

In piccole quantità tuttavia esisti

pur con le tue cellule

in decomposizione, ormai.

Lo porterò per molto tempo ancora l’accessorio di plastica

Non me lo leverò di dosso

Così andrò d’ora in poi, perché

l’aria fresca ti si priva

e rende rarefatto il mio respiro in diossido

e mi fa venire stranamente le vertigini.

 

* Scrittura automatica in lingua originale, 18:39 – 18:40 del 12/02/2017. I versi sono stati succesivamente elaborati e corretti in modo superficiale e contenuto solo per eventuali errori di battitura, ortografia e di espressione.

 

Dedicata a Federica Goffi che l’altro giorno ne abbiamo parlato.

 

© Copyright 2017 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved (inclusa la traduzione in italiano)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Έξοδος Προς

Έξοδος Προς

Έξοδος Προς

Έξοδος Προς

elpis calling

... μη σταματάς να ελπίζεις...

Metaphrasi

Minding the (linguistic) gap

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Counselling Tarot and Mindfulness Brisbane

A fun tarot blog, tarot card meanings, counselling, magic, mindfulness, love and all things esoteric

anastasiakalantzi50

Smile! You’re at the best WordPress.com site ever

fragmentary program

τυχαία στοιχεία μιας ανερμάτιστης, ατέρμονης διαδικασίας

Της Iστορίας το περιθώριο

Μικρές ιστορίες που έμειναν θαμμένες..

the Tempest Ahead

Θάρρει, ἔσται γάρ τι ἐκ τῆς νυκτὸς ταύτης φῶς! Ἀπολλώνιος ὁ Τυανεύς

paskevision

αραγε οταν ζεις χωρις παθος ...ζεις ?

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Αρέσει σε %d bloggers: