No Sense Words – Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις… Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους… πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια…Είναι λέξεις φυγόκεντρες…

Μεσοθάλασσα* – Ποίημα, (Χίος, 1996)

alekos_fasianos_crop

Μεσουρανίς.

Μεσοθάλασσα.

Μεσοστρατίς στο διάβα των αγγέλων.

Εκεί που σπάει η πέτρα κάτω από τις ακτίνες ενός λαμπρού ήλιου,

καρφωμένο αγκωνάρι στο πέλαγος.

Εκεί θέλω να βρεθώ, που χέρια στραμμένα στον ουρανό,

που ψυχές ριζωμένες στην τύρφη.

Γίνομαι ίσκιος της σκιάς του, σκιά της πέτρας του, γίνομαι ένα.

 

Ένα όμως θα πει πολύ στην απεραντοσύνη του πελάγους.

Θα πει σε δίκορφα κύματα να ορθώνεις τη ματιά σου.

Κι έπειτα να τη ζυγιάσεις, να την ψηλώσεις κομμάτι στον ορίζοντα:

ο ουρανός από τη θάλασσα απόσταση ένα μάτι.

Και μέσα στην απατηλή ζάλη των αισθήσεων,

δε θα ξέρεις αν αναπνέεις αέρα ή καταπίνεις νερό.

Κι έτσι θ’ αφεθείς ξαρμάτωτος στο πέλαγος που σε προσμένει

από την ώρα που γεννήθηκες.

Και θ’ αφήσεις το σιγούρεμα των λιμανιών και τις ψεύτικες ακτές,

για τα βαθιά είσαι προορισμένος:

ν’ ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα, κι άλλα στοιχεία στο βάθος το απύθμενο.

 

Γι αυτά είσαι γεννημένος.

Για τα ωραία και τα μεγάλα: γι αυτά που θα σου συμβούν και γι άλλα που θα συναντήσεις.

Και να μην έχεις τα μάτια και τ’ αυτιά σου σφαλιστά

αλλά να σκορπίζεις τις αισθήσεις σου ολούθε, ένα γύρω.

Αυτό σε συμβουλεύω.

Μη φοβηθείς στιγμή και μη δειλιάσεις.

Ακόμα κι αν σου φανεί πως πνίγεσαι,

πως τα στήθη σου φουσκώνουν από την αρμύρα

πως καταπίνεσαι και καταπίνεις,

πως ίδιος γίνεσαι κι εσύ με την αρμύρα της, πως ίδιο στοιχειό, πως ίδια φοβέρα,

πως ποιος άραγε ν’ αντιπαλεύει ποιον,

εσύ των κυμάτων την αντάρα ή εσύ τον εαυτό σου;

Έτσι απέραντος στο τέλος θα γίνεις κι εσύ όπως το πέλαγος,

μόνος στην απεραντοσύνη σου,

πιο γαλάζιος από το θαλασσί που σ’ έφερνε,

και θα ξεράσεις άλλους πνιγμένους σε ξένες στεριές

αυτούς που δε σου ανήκουν κι όμως μέσα σου κουβαλούσες.

Να την τιμήσεις λοιπόν τη θάλασσα γιατί θα στο ανταποδώσει.

 

* Γράφτηκε στη Χίο, στο Μ/Κ 228,  καλοκαίρι του 1996.  Το περισυμμάζεψα πρόσφατα, ψάχνοντας για ένα πιστοποιητικό.  Αναρτάται εδώ ως ανάμνηση. Δεν έχει καλλιτεχνική αξία. Περισσότερο συναισθηματική.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 11/01/2017 by in Ποιήματα and tagged , , .

Πλοήγηση

VISITORS

Flag Counter
Αρέσει σε %d bloggers: