No Sense Words – Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις… Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους… πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια…Είναι λέξεις φυγόκεντρες…

Κοκαλάκι συναισθηματικής συνοχής – Διήγημα

the_larva_and_fly_of_a_house_fly_musca_domestica-_coloured_wellcome_v0022571

 

Στο φλιτζάνι με το καφέ

στο πρώτο μου τσιγάρο

στο κουτί με τα μπισκότα

μεγάλη τυφλόμυγα στάθηκε εμπρός μου και μου ‘δεσε τα μάτια.

Βουίζω.

 

mannequin-legs-lying-on-sofa-in-living-room-sami-sarkis

 

Νόμιζα πως είχα πεθάνει από καιρό. Το ‘χα πάρει πια απόφαση. Σιγά το πράγμα, έλεγα. Αυτό ήταν; Αυτό που υποψιαζόμουν;  Σιγά τα λάχανα. Βιολογικά ανώδυνο. Κανείς δεν το υποπτεύεται.  Αρκεί να σέρνεσαι , είτε στα δυο πόδια πατώντας όρθιος,  είτε μπουσουλώντας, αν σου κόβονται οι δυνάμεις και νιώθεις την ανάγκη να ξαναγυρίσεις σε πρωτόγονη στάση ανθρωποειδούς, να στηρίζεσαι στα τέσσερα. (Στη δεύτερη περίπτωση αμύνεσαι απελπισμένα. Προσπαθείς να περάσεις στην αφάνεια, κινείσαι από κάτω τους,  να μη σε πάρουν χαμπάρι. Το ποδοπάτημα είναι απλά ένα ρίσκο. Κι αυτό το γνωρίζεις.) Αρκεί λοιπόν και να ικανοποιείς τη δίψα, τη πείνα, τη δική σου και των άλλων, σε τρία τακτά γεύματα. Κανείς δε θα πάρει μυρωδιά. Το ρέψιμό τους και το δικό σου μαζί, σε κατάκλιση σε φοδραρισμένο καναπέ,  σου δίνει να καταλάβεις πως είσαι στο σωστό δρόμο. Έστω, αν και νεκρός, μια άγευστη ικανοποίηση.  Αυτό που λένε ότι πεθαίνεις λίγο – λίγο και σβήνεις από ίκτερο που προσβάλλει τα αισθήματά σου και την τελευταία ελπίδα που κρατάς διασωληνωμένη στη ζωή, δεν ισχύει. Είχα διαβάσει σχετικά. Ίσως να το είχαν παίξει και στο ραδιόφωνο. Δε θυμάμαι καλά. Έχω κενά ανάμνησης. Τελευταίο μου απόκτημα. Αλλά το είχα εμπεδώσει τότε και με αυταπάρνηση θρησκόληπτου το έφερνα σε λιτανεία  από εδώ κι από εκεί. Προχθές είδα κι ένα άλλον να σηκώνει παρόμοιο εξαπτέρυγο. Ίσως να ‘μαστε πάλι πολλοί, ανάμεσά σας.  Τώρα όμως συνειδητοποιώ πως δεν ήταν έτσι. Δε θα το τεκμηριώσω δημοσίως. Ο καθένας  ανακαλύπτει μόνος του τους  νόμους της φύσης. Έτσι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού.

4

Σας το λέω τώρα που είμαι μισός πάνω στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μετράω τα τεταρτημόρια του κύκλου και να τα χωρίζω σε μοίρες. Μάλλον η έλλειψη συγκέντρωσης και ο πανικός με κάνουν να βγάζω διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά. Ποτέ δεν είναι 360°.  Κάτι πάντα λιγότερο και κάτι περισσότερο. Ίσως πάλι να φταίει και η κλινήρης οπτική μου γωνία, στο ίδιο επίπεδο με το λακαρισμένο ξύλο, αλλά δεν μπορώ να κουνηθώ. Είμαι σε μυϊκή ακαμψία, σε αγκύλωση.  Κλείνω το ένα μάτι, όπως μάστορας στο αλφάδι αλλά πάλι κάποια μοίρα λείπει. Τα σκουπίδια και οι κολλημένες σάλτσες από την σπιτική μακαρονάδα που σου είχα φτιάξει και δεν έφαγες έχουν αρχίσει να μυρίζουν. Η κρεμμυδίλα μου χτυπάει τη μύτη.  Άρα μου λειτουργεί και η όσφρηση. Άλλη αποφορά δεν διακρίνω. Ίσως αν είχες επιστρέψει χθες που σε περίμενα με λαχτάρα, ως τελευταίο ωάριο προς γονιμοποίηση σε σώμα μεγαλοκοπέλας, να είχες φάει έστω μισή μερίδα ή και, αν σε έφερνε γοργά ασθμαίνοντας το πάθος σου για μένα, να ‘χες εσύ σφουγγίσει και το πιάτο.  Δε με πειράζει που δεν ήρθες. Καλύτερα. Δεν θα μπορούσα να προσποιηθώ τώρα. Θ’ αναγκαζόσουν να καθαρίσεις. Να με μετακινήσεις δύσκαμπτο με την καρέκλα πιο ‘κει για να πάρεις και τα ψίχουλα. Θα καθυστερούσες στη δουλειά. Θα εκνευριζόσουν για την ακαταστασία μου. Το ασθενοφόρο θα ‘βρισκε κίνηση και  θ’ αργούσε. Θα εκνευριζόσουν πιο πολύ. Θα τα ‘βαζες με θεούς και δαίμονες και με τη κακή σου μοίρα. Εγώ θα ήμουν άδειος από προφάσεις. Καλύτερα έτσι.

sleeve-right-lower-lobectomy-figure-1_-pa-chest-x-ray-shows-right-central-mass

Το κοκαλάκι που κρατούσε σε συνοχή τα κομμάτια μου έσπασε. Δεν έβγαλε ήχο. Έτσι σου παρουσιάζεται ο θάνατος. Κωφός και άλαλος. Σε τυλίγει, όταν σε βρίσκει, σε πλήρη ησυχία. Πρέπει να είμαι όντως νεκρός, αν κρίνω ότι οι λέξεις που εκφέρω δεν επιστρέφουν στα αυτιά μου. Σαν κάτι να τις καταπίνει. Να τις εκμηδενίζει.  Αυτός  είναι θάνατος  οριστικός και αμετάκλητος. Πρώτα δεν ήξερα καν την ύπαρξη αυτού του οσταρίου. Παλαιότερα, θυμάμαι, πρέπει κάπου να είναι καταχωνιασμένη, είχα βγάλει μια ακτινογραφία. Μου χρειαζόταν ένα αδιάφορο πιστοποιητικό υγειονομικού ενδιαφέροντος.  Έτρεχα τρεις μέρες στα εξωτερικά ιατρεία. Με τα πολλά γύρισα με το τρόπαιο στο σπίτι.  Αστειευτήκαμε μπροστά στον καθρέπτη με τη φωτογραφική πλάκα. Με έμαθες να διαβάζω τον κλωβό του θώρακα και μετρήσαμε  τους σπονδύλους έναν προς έναν και τους βρήκαμε σωστούς. Δεν έλειπε τίποτε. Όλα στη θέση τους. Μαθαίνεις γρήγορα, είπες. Εγώ στα κρυφά το χάρηκα.  Με κολάκευε που ήμουν ο μαθητευόμενός σου, το τσιράκι σου. Πάντα έψαχνα για την αποδοχή σου. Τη ζητιάνευα. Έγερνα το κεφάλι, στο στήθος σου. Δε με χάιδευες. Μου αρκούσε να παίρνω μονόδρομες  πρωτοβουλίες. Ο μόνος που λαχάνιαζα. Τέτοιο κοκαλάκι όμως δεν το φανέρωσε η ακτινογραφία. Ούτε καν τη σκιά του. Κι όμως, όπως φαίνεται υπήρχε.

666e1628f247690746dac3281789874d

Το κοκαλάκι ορκίζομαι πως δεν το ένιωθα. Ακόμα και κάποιο νεύρο να είχε προμηνύσει με ρωγμή το σπάσιμο, μάλλον δεν θα είχα δώσει καν σημασία. Δεν έτρεφα ιδιαίτερες αξιώσεις για το ιατρικό «προλαμβάνειν», το εγωιστικό διαρκές ψηλάφισμα του υποχόνδριου. Θα προϋπόθετε μακροσκελή καταγραφή σε λίστα. Δε μου το επέτρεπε η αμέλεια, η αναισθησία μου προς εμένα και μόνο, ο αμλετισμός μου. Σας το απολογούμαι. Ακόμα κι αν πίεζα τον εαυτό μου με προβληματισμούς, με καθημερινές έγνοιες, με τα εσωτερικά μου άγχη, δοκιμάζοντας ακόμα περισσότερο τις αντοχές μου με την αδιαφορία σου, υπομένοντας ακόμα και μικροπρέπειες πάνω μου από τους άλλους που εσύ πολύ υπολόγιζες, το κοκαλάκι  δεν τσάκιζε. Δε με πόναγε ούτε φαινόταν εξωτερική φλεγμονή. Τώρα όμως που έσπασε από το τέντωμα – σου καταλογίζω ένα άδικο που συνέβαλες να σπάσει, αλλά να μην το πάρεις βαρέως  – έμαθα για την ακριβή του θέση. Κάπου ανάμεσα στη χοληδόχο κύστη και στο στομάχι από πίσω. Ανάμεσα στα όργανα. Περίεργο. Ακριβώς εκεί που νιώθω πια ένα λύσιμο, τους μύες χαλαρούς και αποδεσμευμένους. Αισθάνομαι, θα έλεγα πια, ανακούφιση.   Ένας οστέινος χόνδρος που σου κρατά το κορμί και τα μέλη μαριονέτας, με τις εκφράσεις του προσώπου σου, τις συναισθηματικές σου αντοχές, που σου εξισορροπεί το φόβο και το φτερούγισμα του στομάχου με τη ρώμη των γονάτων για το τελευταίο σπριντ διαφυγής, τη προσμονή του αγγίγματος σου τα βράδια με τις διεσταλμένες κόρες, τους  σιελογόνους αδένες ερεθισμένους και τον λάρυγγα ξερό, τις τρίχες σου απαλές.  Την  ανθρώπινη και την απάνθρωπη ζωώδη φύση μου σε διαρκή αγώνα, σε πάλη, χωρίς κανείς να νικήσει τον αντίπαλο, σε ένα ρινγκ, χωρίς διαιτητή και θεατές. Ένα μπρα ντε φερ που σε κρατάει στη ζωή από αντίθετες δυνάμεις. Και εσύ ο ίδιος αγνοείς τις συνιστώσες, τις καταπονήσεις  από τα Νιούτον, την αντίσταση των ψυχικών σου αμορτισέρ, τ’ αποθέματα, τη γεννήτρια μέσα σου  που στροβιλίζοντας σε άξονες συναισθηματικών εξαρτήσεων, παράγει και αναπλάθει, αναμασώμενες ελπίδες, το κοκαλάκι της συναισθηματικής σου συνοχής.

Μέτρησα τις μοίρες του τραπεζιού. Με τα πολλά τις έφερα σε σωστό λογαριασμό. Τις έβγαλα 360°.  Δεν το περίμενα. Ήθελα όμως ακόμα λίγο χρόνο. Κρίμα. Τώρα φοβάμαι πραγματικά.

—————

Αφιερώνεται στη κλάση του ’73, στους παλιούς συμμαθητές, που πρόσφατα ξαναβρήκα. [Ιωάννα, Μαρία, Πέλλη και όλους τους υπόλοιπους γα να μη μακρηγορώ ]. Ελπίζω και εύχομαι καλή οστική υγεία.

 

 

© Copyright 2016 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved

Advertisements

3 comments on “Κοκαλάκι συναισθηματικής συνοχής – Διήγημα

  1. vequinox
    23/10/2016
  2. Παράθεμα: Κοκαλάκι συναισθηματικής συνοχής – Διήγημα – worldtraveller70

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

VISITORS

Flag Counter
Αρέσει σε %d bloggers: